De drie gezichten die we dragen

Onlangs kwam ik een Japanse gedachte tegen die me aan het denken zette. Volgens deze gedachte draagt ieder mens drie gezichten. Niet letterlijk natuurlijk, maar drie verschillende kanten van zichzelf die we aan verschillende mensen laten zien.

Het eerste gezicht is het gezicht dat je aan de buitenwereld laat zien. Dat is de versie die collega's, buren, kennissen en mensen op straat kennen. Vaak ben je vriendelijk, sociaal en pas je je een beetje aan de situatie aan. Dat betekent niet dat je niet jezelf bent, maar wel dat je niet alles van jezelf laat zien.

Het tweede gezicht is voor de mensen die dichtbij je staan. Je partner, familie en vrienden kennen ook de momenten waarop je moe bent, twijfelt, verdrietig bent of gewoon een slechte dag hebt. Bij hen voel je je vaak veilig genoeg om meer van jezelf te laten zien.

En dan is er nog een derde gezicht. Dat is het gezicht dat alleen jij kent. De plek waar je gedachten leven die je niet altijd uitspreekt, waar je verlangens en angsten zitten en waar misschien ook dromen liggen waarvan je nog niet weet of je ze ooit hardop durft uit te spreken.

Toen ik hierover nadacht, vroeg ik me af hoeveel tijd we eigenlijk nog doorbrengen met dat derde gezicht.

We leven in een maatschappij waarin doorgaan bijna vanzelfsprekend is. Hard werken, productief zijn en alles onder controle hebben wordt vaak gezien als iets positiefs. Daardoor zijn we veel bezig met wat er van ons verwacht wordt en minder met wat er eigenlijk in onszelf leeft.

Dat herken ik ook bij mezelf. Er zijn momenten waarop ik zo druk ben met afspraken, werk en alles wat nog gedaan moet worden, dat ik pas achteraf merk dat ik mezelf een beetje ben kwijtgeraakt. Niet omdat ik iets verkeerd doe, maar omdat ik vooral bezig ben met reageren op alles om me heen. Pas wanneer ik bewust vertraag, merk ik wat er eigenlijk vanbinnen speelt.

Misschien herken jij dat ook. Dat je automatisch zegt dat het goed gaat, terwijl je eigenlijk nog helemaal niet hebt stilgestaan bij hoe het écht met je gaat. Soms zijn we zo bezig met iedereen om ons heen, dat we vergeten onszelf die vraag te stellen.

Juist daarom spreekt die gedachte over het derde gezicht me zo aan. Voor mij gaat dat niet over jezelf verbeteren of eindeloos analyseren. Het gaat over eerlijk durven kijken naar wat er op dit moment is. Zonder oordeel en zonder dat je er meteen iets mee hoeft.

Ik denk dat veel mensen het spannend vinden om naar binnen te keren. Het is ook makkelijker om jezelf af te leiden met je telefoon, een serie, werk of andere bezigheden. Toch zitten juist onder die afleiding vaak de gevoelens die aandacht vragen. Verdriet, angst of eenzaamheid, maar ook verlangens, ideeën en dromen die misschien al een tijd op de achtergrond aanwezig zijn.

Wanneer ik ga wandelen of iets opschrijf, merk ik vaak dat die laag vanzelf wat dichterbij komt. Dat is niet altijd comfortabel. Soms kom ik dingen tegen die ik liever niet voel. Toch leveren juist die momenten me vaak de meeste inzichten op. Niet omdat ik ineens overal een antwoord op heb, maar omdat ik eerlijk ben over wat er in mij leeft.

Misschien is dat ook de uitnodiging die ik je vandaag wil meegeven. Vraag jezelf niet alleen af welk gezicht jij aan de wereld laat zien of welk gezicht de mensen om je heen kennen. Vraag jezelf eens af wanneer je voor het laatst echt tijd hebt doorgebracht met het gezicht dat niemand ziet.

Niet om iets op te lossen.

Niet om jezelf te veranderen.

Maar gewoon om te luisteren naar wat er in jou leeft.

Misschien heeft dat deel van jou al veel langer iets te vertellen dan je denkt.

Gio.